Nature Impact Factor: [New post] Middelheim

Respond to this post by replying above this line

Middelheim – collectie / 2

by mijnnikonenik

Na de zijsprong van de tijdelijke collectie #Congoville, wandelen Fotorantje en ik rustig terug door de collectie van dit prachtige domein.

Het is niet verboden om de tekst te lezen...

Henk Visch - Morgen is alles anders - 1996

Henk Visch is een Nederlands kunstenaar ( °1950 - Eindhoven ) die in den beginne vooral tekeningen en etsen maakte. Vanaf 1983 werd hij ook bekend met zijn figuratief werk. Henk Visch wil niet zozeer de zichtbare werkelijkheid in beeld te brengen, maar het beeld een metafoor laten zijn voor de realiteit van ervaringen. Statica en beweging zijn de twee grote thematische polen, waartussen de werkstukken van Visch zich bewegen. Zijn beeldhouwwerken raken vaak maar licht de grond. Vaak lijken de gebruikte materialen heel breekbaar, hun wanden poreus, de gewichten naar boven verplaatst. Er is geen stilstand in zijn werkstukken, ze corresponderen in voortdurende beweging met de ruimte, waarin ze zich bevinden.

Emilio Greco - De worstelaar

Deze rustende, afwachtende worstelaar is eerder een uitzondering in het oeuvre van Greco. Mannenfiguren komen niet zo vaak voor in zijn werk. Het beeld straalt een ingehouden kracht uit. Dit is het enige exemplaar in brons, maar er bestaat eveneens een versie in cement. Een kleine versie van 38cm (uit 1947) in brons is in de Galleria d'Arte Moderna te Verona.

Adrien Tirtiaux (°1980, BE) werd opgeleid tot architect.

Het werk Heaven and Earth, 2018 bestaat uit twee delen: een scenario voor de creatie van het kunstwerk, en de eerste materiële uitvoering van dat scenario. Het werk wordt gerealiseerd door beton in uitgegraven mallen in de aarde te gieten: de locatie zelf wordt dus de gietvorm van deze gegoten sculptuur. De aardetextuur blijft zichtbaar en wordt een onderdeel van het werk.

**Reinhoud D'Haese - Les murs ont des oreilles que la raison ne connaît pas - 1958**

Ronde volumes wisselen af met stekelige partijen, tentakels duiken op tussen holten en rondingen. Uit de verbeelding ontstaat een wezen met verwijzingen naar planten en natuurvormen. Latere werken van Reinhoud zullen meer antropomorf gericht zijn. Dit beeld is een uniek exemplaar.

Rik Poot - De grote Ammoniet - 1968-1969

In 1967-68 komt er een grote doorbraak in het oeuvre van Rik Poot. Hij gaat nu zelf zijn bronzen beelden gieten en maakt gebruik van de verloren wastechniek. Zijn stijl is ondertussen zodanig geëvolueerd dat hij nu met open en gesloten vormen werkt, waardoor hij meer contrast in zijn werken kan leggen. De Grote Ammoniet is een halfzittende, halfliggende figuur, die in haar spiraalvormige beweging herinnert aan de fossiele schelpen waar Poot naar zocht, gedurende zijn regelmatig verblijf aan de Franse Noordzeekust. Het beeld is een enig exemplaar.

Robert Couturier - meisje met springtouw

Deze springende figuur is vrij typisch voor Couturiers werk. De vrolijkheid en het spontane worden hier sterk benadrukt door het doorzichtige karakter van het beeld. De structuur van het binnenwerk in goed zichtbaar en dat geeft het beeld iets speels. Er bestaan drie exemplaren van dit werk; het model in gips werd vernietigd.

Francois Pompon - de ijsbeer

Met dit werk behaalde François Pompon in 1922 op het Salon d'Automne in Parijs zijn eerste succes. Het Middelheimmuseum bezit het derde exemplaar ervan; het origineel staat in het Musée d'Orsay in Parijs.

Pompon begon zijn carrière als assistent bij onder andere Rodin. Hij was danig beinvloed door de grote dierenbeeldhouwer Pierre-Louis Rouillard. Pompon zou dezelfde onderwerpen gaan beeldhouwen, met succes.

In de dierenplastiek wordt hij met zijn tot de essentie teruggebrachte vormen en gepolijste oppervlakken nog steeds beschouwd als een groot vernieuwer. Hij zou onder andere van grote invloed zijn op het werk van Brancusi.

Alberto Viani - vrouwentorso - 1954

Dit werk is zeer typisch voor Viani, bij wie de esthetica verankerd zit in een culturele band met het verleden. Ook hier verwijst de materiaalbewerking en het zoeken naar de zuivere pure vorm weer naar de Oudgriekse beeldhouwkunst, meer bepaald naar die van de Cycladen. Er werd van dit werk slechts één exemplaar in marmer voorzien.

Pablo Serrano - Interpretatie van de Piëta

Het beeld is opgevat als een drieledige bronzen compositie, met brokstukken waarin een uitgehold verslindend hoofd, handen, een voet, lichaamsfragmenten kunnen herkend worden. Het stelt de consumptiemaatschappij voor, die de menselijke waarden vernietigt, en waarin begrippen als 'piëta' en 'liefde' tot monsterachtige vraatzucht en onbegrip zijn verworden. Over dit beeld schrijft de kunstenaar: 'Wanhoop. Het is niet vreemd dat deze verklaring van de Antipiëta als een wanhoop verschijnt zo de strijd om de mens te willen verdedigen nutteloos is. Ten overstaan van zoveel geweld dient het geweld te worden ontdekt. De Piëta verdwijnt om zich in een verslindend monster te veranderen werkelijk aanwezig in de omgeving van de mens van vandaag. Aanklagen zal de wegwijzer zijn'. Het is een uniek exemplaar.